zapamiętaj mnie
Jesteś niezalogowany, załóż konto jeśli go nie posiadasz, lub przypomnij hasło

Informed - Internetowa Informacja Medyczna

Alternative content

Wyszukiwarka artykułów:

Tlenoterapia - metoda leczenia tlenem 21-01-2022

Tlenoterapia - wskazania do leczenia

Ostra lub przewlekła niewydolność oddechowa to stan, w którym tlenoterapia jest doskonałym wyborem metody leczenia. To tego typu stanów doprowadzić może między innymi przewlekła obturacyjna choroba płuc. W przewlekłej niewydolności oddechowej najważniejsze jest wysycenie krwi tętniczej tlenem. Tlenoterapia może odbywać się w warunkach domowych zwłaszcza jeśli stan pacjenta spowodowany jest przez mukowiscydozę, rozstrzenie oskrzeli lub samoistnym włóknieniem płuc. Przypadek każdego pacjenta należy konsultować ze specjalistą, który doskonale zna wszystkie sposoby leczenia z wykorzystaniem tlenoterapii i potrafi przewidzieć rezultaty.

 

 

Koncentratory tlenu i cały sprzęt potrzebny do tlenoterapii

Tlenoterapia czynna może mieć dwojakie źródła tlenu. Szpitalne rodzaje tlenoterapii zwłaszcza na oddziale pooperacyjnym opierają się na zastosowaniu butli tlenowych. Wypełnione są one najczęściej płynnym tlenem lub gazowym i dostarczane są jako osobne butle lub poprzez centralną instalację tlenową. Z kolei poza szpitalem procedura podawania tlenu wykorzystuje stacjonarne koncentratory tlenu, których działanie opiera się na powietrzu atmosferycznym. Koncentrator tlenu pobiera bowiem tlen z powietrza otaczającego pacjenta, następnie zagęszcza go i w miarę możliwości dostarcza choremu w sposób ciągły. Leczenie tlenem wymaga zastosowania przepływomierza regulującego stężenie tlenu. Oprócz przepływomierza i koncentratora tlenu do tlenoterapii potrzebne są również maski tlenowe i wąsy tlenowe. Wąsy tlenowe służą do zmian stężenia tlenu poprzez regulację i ustawienie jaki dokładnie ma być przepływ tlenu. Rodzaje tlenoterapii i sposób podawania tlenu powinny być bezwzględnie konsultowane ze specjalistą. Najczęściej tlenoterapii wymagają pacjenci w ciężkich stanach w okresie pooperacyjnym lub przewlekłych stanach spowodowanych chorobą.

 

Koncentrator tlenu - jak wykorzystać jego działanie w procesie leczenia tlenem?

Tlenoterapia służy przede wszystkim zwiększeniu stężenia tlenu we krwi do pożądanej wartości. Prawidłowe stężenie tlenu u zdrowego człowieka powinno wynosić pomiędzy 94%, a 98%. Tlenoterapia jest więc bardzo pomocna w niewydolności oddechowej sprawiającej, że tlenu we krwi jest zbyt mało. W przypadku niedoboru tlenu stosuje się koncentratory tlenu lub butle tlenowe, dzięki którym tlen dociera do krwi i ją wysyca. Aby uzyskać prawidłową saturację konieczne jest zastosowanie gazometrii, pulsoksymetrii lub kapnometrii podczas tlenoterapii. Przepływ tlenu i wysycenie krwi należy kontrolować przez przynajmniej kilka minut w sposób ciągły. W wyjątkowo ciężkich przypadkach zagrażających życiu tlenoterapia odbywa się przy zwiększonym stężeniu tlenu. Ze względu jednak na toksyczność najwyższych stężeń tlenu ten rodzaj terapii stosowany jest najczęściej przez zaledwie kilka godzin w ciągu doby i tylko w uzasadnionych sytuacjach. Nie u każdego pacjenta taki rodzaj tlenoterapii przynosi korzyści od razu i wymaga innych rozwiązań oraz metod, jak na przykład mechaniczna wentylacja płuc. Domowe leczenie tlenem wymaga najczęściej nieprzerwanego korzystania z odpowiedniego modelu koncentratora przez kilkanaście godzin poprzez cewnik nosowy. Stosowanie cewników donosowych jest najmniej inwazyjną metodą leczenia, w której używany jest tlen. Poprawa komfortu życia pacjenta, spowolnienie postępu przewlekłych stanów spowodowanych niewydolnością oddechową i poprawa funkcjonowania dróg oddechowych pacjenta to największe korzyści tlenoterapii.

 

Stężenie tlenu we krwi - od czego zależy?

Do rozpoczęcia leczenia z użyciem tlenu jest wiele wskazań, lecz wielu pacjentów wciąż ma wątpliwości od czego uzależnione jest stężenie tlenu w płynącej żyłami krwi. Tlenoterapia najczęściej jest stosowana, gdy pacjent ma trudności z samodzielnym oddychaniem lub następuje całkowite zatrzymanie oddechu. Aby zapobiec tlenoterapii należy stosować się do zasad zdrowego stylu życia. Między innymi bardzo istotne jest unikanie palenia tytoniu, który powoduje przyspieszony oddech, zmniejszenie stężenia tlenu w organizmie oraz znacznie mniejszą pojemność pęcherzyków płucnych. Metoda leczenia z wykorzystaniem tlenu może być zastosowana jedynie po wcześniejszej konsultacji ze specjalistą. Zarówno stan skupienia tlenu wykorzystywanego do leczenia, wybór masek twarzowych lub cewników donosowych, a także zastosowanie odpowiednich źródeł ciepła to podstawowe parametry tlenoterapii, o których powinien zadecydować lekarz prowadzący.

 

Metody służące zwiększeniu stężenia tlenu

Tlenoterapia ma szerokie zastosowanie i wykorzystywana jest w bardzo różnorodnych przypadkach. Bardzo istotne jest poznanie różnic, dzięki którym metoda leczenia tlenem zostanie odpowiednio dopasowana do indywidualnej sytuacji pacjenta. Tlenoterapia czynna to najczęściej wykorzystywany sposób leczenia, który opiera się na samodzielnym oddechu pacjenta. Tlen podawany jest odpowiedni sprzęt pacjentowi, który wcześniej pobierał mniej tlenu niż potrzebował. Tlenoterapia czynna polega przede wszystkim na wsparciu pacjenta z niewydolnością oddechową. Natomiast tlenoterapia bierna to metoda działania, w której tlen podawany jest poprzez sprzęty zasilane energią elektryczną w ciężkich przypadkach zagrażających życiu, gdy pacjent nie jest w stanie samodzielnie zaczerpnąć oddechu. Do rozpoczęcia leczenia tlenem należy się przygotować poprzez poznanie kilku ważnych zasad. Zwłaszcza domowe leczenie powinno odbywać się w warunkach bezpiecznych i zachowaniem pełnej ostrożności.

 

Terapia tlenowa - kiedy warto ją zastosować?

Tlen jest niezbędny do prawidłowego i komfortowego funkcjonowania każdego organizmu. W niektórych sytuacjach jednak pacjentowi może brakować go we krwi. Tlen powinien być dostarczany z każdym kolejnym oddechem, lecz w wielu przypadkach wydaje się być to utrudnione lub nawet niemożliwe. Pacjenci, u których występują choroby z niewydolnością dróg oddechowych są kierowani na tlenoterapię przez lekarza prowadzącego. Jednakże są również inne wskazania do zastosowania tego rodzaju terapii. Między innymi może być to przyspieszony sposób oddychania i przyspieszona akcja serca, które utrzymują się przez dłuższy czas. Objawami również wskazującymi na mniejsze wysyceniem krwi tlenem mogą być duszności wraz z kaszlem, a także zwiększona potliwość.

 

Warunki stosowania leczenia z wykorzystaniem tlenu

Najczęściej tlenoterapia stosowana jest na oddziałach szpitalnych pod okiem i kontrolą personelu medycznego. W uzasadnionych przypadkach możliwe jest również leczenie w domu. Dla osób szczególnie aktywnych w codziennym życiu powstały również przenośne koncentratory do tlenu. Posiadają one baterie lub wbudowane akumulatory, dzięki czemu nie muszą być one zasilane energią elektryczną. Ich działanie opiera się na metodzie pulsowania i pobierania tlenu jedynie w pierwszej fazie wdechu. Pozwala to zaoszczędzić tlen w kolejnej fazie oddechu, gdy nie dochodzi on do pęcherzyków płucnych. Taka metoda działania to inaczej system oszczędzania tlenu i przyczynia się do poprawy komfortu życia pacjenta bez większego wpływu na jego codzienne funkcjonowanie.

 

Największe korzyści wynikające z leczenia

Oprócz poprawy komfortu pacjenta, tlenoterapia przyczynia się do zwiększenia sprawności psychofizycznej. Ponadto zmniejszenie trudności i zaburzeń procesu oddychania przyczynia się do polepszenia samopoczucia pacjenta. Liczne choroby i przewlekłe stany zostają złagodzone lub wyciszone, a pacjent zaczyna znacznie lepiej sypiać. Poprawa komfortu życia pacjenta i jego zdrowia oznacza najczęściej znacznie mniejszą potrzebę hospitalizacji. Przy zwiększonym stężeniu tlenu można również liczyć na skuteczne dotlenienie wszystkich organów wewnętrznych. Podsumowując zastosowanie tlenoterapii pozwala wyraźnie, efektywnie i bardzo szybko poprawić komfort oraz ogólny stan zdrowia pacjenta w wielu uzasadnionych przypadkach. Najważniejsze jest jednak prawidłowe dopasowanie metody i rodzaju leczenia, o których powinien decydować lekarz specjalista prowadzący pacjenta po dokładnym przeanalizowaniu jego przypadku.

Komentarze