Zacząć należy zapewne od wyraźnego odróżnienia psychologii od psychiatrii. Bardzo wielu ludzi stawia znak równości między tym dwiema zupełnie odrębnymi działami nauki. Psychiatria jest to przede wszystkim dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem, leczeniem oraz profilaktyką zaburzeń psychicznych. Psychologia natomiast zajmuje się badaniem ludzkiego zachowania - jego przyczyn, konsekwencji i przełożenia tego na normalne życie.
      
     Można to wyjaśnić pewną nader trafna metaforą: wyobraźmy sobie, że nasz mózg to komputer – neurolog czyli lekarz zajmujący się mózgiem jako organem- w naszej komputerowej metaforze będzie kimś w rodzaju serwisanta który sprawdzi czy wszystkie części komputera odpowiednio współdziałają i w razie nieprawidłowości rozpocznie procedury naprawcze. Psychiatra będzie kimś w rodzaju programisty, który określi czy wszystkie programy są odpowiednio zainstalowane, czy są odpowiednie do sprzętu który posiadamy oraz pomoże w przypadku wirusa. Psycholog natomiast będzie raczej specjalistą do spraw obsługi naszego komputera. Doradzi jak obsługiwać programy pomoże gdy wystąpią problemy przy ich użytkowaniu.
        
     Należy pamiętać, że psycholog i psychiatra zajmują się dwiema częściami ludzkiej psychiki i bardzo często ich działania powinny się uzupełniać. Farmakoterapia wszelkich zaburzeń psychicznych, którą może zalecić jedynie psychiatra powinna być wspomagana psychoterapią która, pomoże pacjentowi radzić sobie z jego problemem w życiu codziennym.           
     Psychiatra zajmuje się przede wszystkim zaburzeniami, a psycholog problemami ludzkimi. Często ludzie przychodzą do psychologa aby się po prostu porozmawiać, aby ktoś w końcu ich wysłuchał. Opowiedzenie o swoim problemie ma już bardzo dobroczynne działanie, wyrzucenie z siebie tłumionych emocji, odrzucanych myśli to terapeutyczne katharsis dzięki któremu możemy normalnie i szczęśliwe funkcjonować.
        
     Psycholog ma za zadanie wysłuchać i pomóc znaleźć pacjentowi drogę do rozwiązania. Właśnie, znaleźć. Psycholog jedynie podpowiada co zrobić, a bardzo często to sam pacjent znajduje lekarstwo na swoje problemy. Psycholog asystuje i pokazuje obszary nad którymi trzeba pracować , które należy zbadać. Powodzenie terapii w największym stopniu zależy właśnie od pacjenta. Jego wola znalezienia przyczyny problemu i szczerość wobec terapeuty to gwarant powodzenie pracy z psychologiem. To pacjent decyduje ile powie, na jakie wyznanie się zdobędzie, psycholog nikogo do niczego nie zmusi- wszystko zawsze się odbyła za zgodą klienta. Zawsze na początku psychoterapii uzgadnia się kontakt- taką swoistą umowę między pacjentem a terapeutą, w której zawierają się wszelkie warunki na temat ich wzajemnej współpracy. Pacjent ma zawsze wybór czy się zgodzi na to co proponuje psycholog – często sam może tez wprowadzać punkty do kontaktu. W skrajnych przypadkach może po prostu nie zgodzić się na warunki i po prostu zgłosić się do innego specjalisty.
      
     Spotkałam się kiedyś ze zdaniem że psycholog to bardzo fajny zawód - bo tak naprawdę w pracy tylko sobie luźno rozmawia i nic innego nie robi. Nie jest to prawda bo to pacjent często czuje się jak na spotkaniu przy kawie i tak właśnie ma być. Psycholog jednak wtedy stara się jak najpełniej zrozumieć sytuacje pacjenta tak aby poznać przyczyny jego zmartwień i rezultacie mu pomóc.
      
     Zatem- nie warto bać się terapeutów, i gabinetów psychologicznych. Każdy z nas ma obawy i jest to jak najbardziej normalne – najlepszym sposobem na pozbycie się ich jest po prostu wizyta u psychologa. Na pewno nie zaszkodzi a na pewno pomoże.