zapamiętaj mnie
Jesteś niezalogowany, załóż konto jeśli go nie posiadasz, lub przypomnij hasło

Informed - Internetowa Informacja Medyczna

Alternative content

Wyszukiwarka artykułów:

Poród przedwczesny a poronienie ! 21-01-2016

 

Poród przedwczesny a poronienie !
 
Pod pojęciem porodu przedwczesnego w nazewnictwie medycznym, a w zasadzie położniczym, kryje się poród dziecka przed 37. tygodniem ciąży. W przeciwieństwie do niego poronienie to wydalenie jaja płodowego z macicy przed 22. tygodniem ciąży. Wynika z tego jasno, że są to określenia dwóch różnych stanów, często mylonych ze sobą. Rozróżnienie obu terminów jest istotne ze względu na odmienne konsekwencje, jakie ze sobą niosą.
 
W obecnych czasach, kiedy o skuteczne zapłodnienie jest znacznie trudniej, a wiek pierworódek (kobiety rodzące po raz pierwszy) oscyluje w granicach trzydziestki, kobiety częściej zwracają uwagę na przyczyny prowadzące do niepowodzeń w zajściu w ciążę oraz prawidłowego utrzymania ciąży.
 
Poród przedwczesny, czyli poród pomiędzy 22. a 37. tygodniem ciąży, występuje w naszym kraju z częstością około 7%, a jego skutki mogą mieć poważne konsekwencje dla dziecka. Poród przedwczesny wiąże się bowiem z wcześniactwem, czyli ryzykiem wystąpienia zespołu niewydolności oddechowej, martwiczego zapalenia jelit (NEC), krwawienia dokomorowego, dysplazji oskrzelowo-płucnej, retinopatii wcześniaczej czy opóźnionego rozwoju umysłowego.
 
Do czynników ryzyka należą: 
 
- przebyte poronienia lub porody przedwczesne, przy czym ryzyko to jest istotnie większe przy dwóch lub więcej poronieniach czy porodach przedwczesnych
- ciąża mnoga
- przedwczesne oddzielenie się łożyska, czyli częściowe lub całkowite odklejenie łożyska od ściany macicy
- łożysko przodujące, czyli łożysko położone w okolicy ujścia szyjki macicy
- niewydolność cieśniowo-szyjkowa, co oznacza niezdolność szyjki macicy do utrzymania ciąży do terminu porodu
- wielowodzie
- mięśniaki lub wady rozwojowe macicy
- choroby matki tj. cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby wątroby lub nerek, niedokrwistość, zakażenie układu moczowego, zakażenia pochwy i szyjki macicy
- czynniki środowiskowe (ciężka praca fizyczna, stres, spożywanie alkoholu czy palenie papierosów)
 
W wielu przypadkach jednak przyczyna jest trudna do ustalenia.
 
Do objawów sugerujących poród przedwczesny należą: przedwczesne pękniecie błon płodowych, czynność skurczowa, ale w postaci minimum 4 skurczów na 20 minut lub 8 skurczów na godzinę, każdy skurcz musi trwać przynajmniej 30 sekund. 
 
W każdym przypadku podejrzenia porodu przedwczesnego konieczna jest hospitalizacja i leczenie, które ma na celu podtrzymanie ciąży. W tym celu podawane są tokolityki, czyli leki hamujące czynność skurczową macicy. Poza tym należy przestrzegać reżimu łóżkowego i prawidłowego nawodnienia. W razie podejrzenia zakażenia wewnątrzmacicznego stosowany jest antybiotyk.
Ważnym elementem leczenia jest również stymulacja dojrzewania układu oddechowego za pomocą glikokortykosteroidów (betametazon). Dzięki obecnej wiedzy wiadomo bowiem, że dojrzałość układu oddechowego płodu zależy ściśle od wieku ciążowego oraz czynników, które przyspieszają bądź hamują (np. cukrzyca u matki) ten proces.
 
Odczuwane przez kobietę ciężarną dolegliwości, które są dla niej niepokojące i mogą wskazywać na przedwczesny poród, lekarz powinien różnicować np. z zapaleniem wyrostka robaczkowego, mięśniakami macicy, zakażeniem układu moczowego czy przedwczesnym oddzieleniem się łożyska, ale dopiero po uprzednim wykluczeniu porodu przedwczesnego.
 
Kobiety, u których występują wymienione wcześniej czynniki ryzyka powinny stosować profilaktykę. W jej zakres wchodzą m.in. zmiana stylu życia, leczenie infekcji dróg rodnych i układu moczowego, stosowanie progesteronu według zaleceń lekarza, kontrola długości szyjki macicy z ewentualnym zastosowaniem szwów szyjkowych czy pesarium (krążek do utrzymywania macicy we właściwym położeniu).
 
Terminem poronienie określa się wydalenie jaja płodowego z jamy macicy do 22. tygodnia czasu trwania ciąży. W rezultacie czego dziecko jest jeszcze niezdolne do życia. Ze względu na to traumatyczne przeżycie kobiety pragną ustalić przyczynę, często obwiniając za to siebie czy lekarzy, a w większości przypadków jest to niestety niemożliwe. Czasami mimo przestrzegania zaleceń ginekologa, prowadzenia prawidłowego stylu życia, dbałości o higienę nie udaje się utrzymać ciąży. I tu medycyna jest bezsilna mimo usilnych starań i poświęcenia.
 
Na podstawie zebranych danych ustalono, że poronienie jest jednym z najczęstszych powikłań ciąży. W niektórych przypadkach zanim kobieta dowie się o ciąży, zdąży już poronić. Wynika stąd jasno, że większość poronień pozostaje niezauważonych, a ryzyko zależy od wieku ciąży. Im wcześniejsza ciąża, tym większe prawdopodobieństwo poronienia. Szacuje się, iż przed zagnieżdżeniem zapłodnionej komórki jajowej w ścianie macicy poronienie występuje u 50% kobiet. Istotne znaczenie ma również wiek kobiety, po 35 rż. to ryzyko znacznie wzrasta.
 
Przebyte jedno poronienie nie stanowi znacznego ryzyka dla kolejnej ciąży. Dopiero przebycie dwóch poronień skłania do wnikliwej diagnostyki, a w przypadku trzech i większej liczby poronień mówimy o poronieniu nawracającym.
 
Za poznane przyczyny poronienia uważa się:
 
- podłoże genetyczne (zaburzenia chromosomalne)
- nieprawidłowości anatomiczne (wady macicy, mięśniaki macicy, zrosty, ednometrioza)
- podłoże immunologiczne (np. zespół antyfosfolipidowy)
- zaburzenia hormonalne (np. niewydolność ciałka żółtego, niskie stężenie progesteronu)
- choroby zakaźne (wirus różyczki, opryszczki, cytomegalowisrus, toksoplazmoza)
- choroby matki (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby nerek i wątroby, choroby tarczycy, wady serca, niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia krwi)
- patologie jaja płodowego (wady zarodka, wady pępowiny i błon płodowych)
- czynniki toksyczne (alkohol, papierosy, niektóre leki)
- czynniki środowiskowe (nieprawidłowa dieta, stres)
 
Poronienie może przebiegać bezobjawowo lub objawiać się w postaci bólu w dolnej części brzucha, skurczów macicy o niewielkim nasileniu czy krwawienia. Także w przypadku pojawienia się tych dolegliwości należy niezwłocznie udać się do szpitala. Opisane objawy mogą występować również w ciąży ektopowej, kolce nerkowej, zakażeniu układu moczowego czy krwawieniu owulacyjnemu, z czym należy je różnicować.
 
W przypadku zagrożenia poronieniem duży wpływ ma oszczędzający tryb życia, podawanie leków rozkurczowych oraz progesteronu. Każda kobieta, która przebyła następujące po sobie dwa poronienia powinna przejść diagnostykę obejmującą badania ogólne (krwi, moczu, ultrasonograficzne, posiew wymazu z dróg rodnych, cytologia) i specjalistyczne tj. badania genetyczne, serologiczne, histeroskopia, ewentualnie laparoskopia. Przy każdym poronieniu powinno zostać przeprowadzone badanie histopatologiczne jaja płodowego. Zwykle po 8 tygodniu ciąży, podczas poronienia, pozostają w jamie macicy resztki łożyska, które wymagają wyłyżeczkowania.
 
Kiedy przyczyna przebytego poronienia zostanie ustalona i wyleczona lub para będzie chciała podjąć kolejną próbę zajścia w ciążę pojawia się ważne pytanie: kiedy bezpiecznie można podjąć kolejne starania o dziecko? Niestety brak tu jednogłośności, od wielu lekarzy można usłyszeć różne opinie, czasami są to 3 miesiące, 3-4 prawidłowe cykle, pół roku czy nawet rok. Dla pary, która od dawna marzy o dziecku, czekanie 12 miesięcy nie brzmi zbyt optymistycznie. Dlatego najbezpieczniej odczekać przynajmniej 2-3 prawidłowe cykle.
 
Artykuł napisany w  oparciu o podręcznik: „Położnictwo i ginekologia” G. Bręborowicza.
 
Czytaj także:

Komentarze