zapamiętaj mnie
Jesteś niezalogowany, załóż konto jeśli go nie posiadasz, lub przypomnij hasło

Informed - Internetowa Informacja Medyczna

Alternative content

Wyszukiwarka artykułów:

Podstawowe zasady w leczeniu padaczki.02-06-2016

     Padaczka jest chorobą przewlekłą. Niektóre jej rodzaje przemijają z czasem, a niektóre muszą pozostać kontrolowane lekami przez całe życie pacjenta. Jeśli podjęta zostanie decyzja o leczeniu przeciwpadaczkowym należy prowadzić je konsekwentnie i długotrwale


     Konieczne jest ustalenie czy osoba chora przyjmuje jeszcze jakieś inne leki, a jeśli tak to w jakiej formie i dawce, jak również prześledzenie ewentualnej wcześniejszej terapii przeciwpadaczkowej. Leki przeciwpadaczkowe są bardzo silnymi lekami i w związku z tym, przy ich nieprawidłowym stosowaniu, obarczone są dużym ryzykiem objawów niepożądanych. Jedną z najbardziej istotnych rzeczy jest regularne przyjmowanie leków przez pacjenta. Niesystematyczne przyjmowanie leków jest jedną z najczęstszych przyczyn niepowodzeń w leczeniu padaczki. Sprzyja także rozwojowi tzw. padaczki przewlekłej, lekoopornej. Pomocne bywa prowadzenie dzienniczka, w którym zaznacza się każdą przyjętą dawkę leku, jak również każdy napad padaczkowy.


     Przy ustalaniu terapii trzeba wziąć pod uwagę, czy konkretny typ padaczki jest padaczką objawową. Należy wtedy zidentyfikować i wykluczyć swoiste przyczyny napadów. Bardzo duże znaczenie ma także zapobieganie napadom poprzez unikanie czynników je wyzwalających (np. silnego zmęczenia, oglądania telewizji, niedospania, nadużywania alkoholu). Istotne jest pewne rozpoznanie rodzaju padaczki, gdyż pozwala to dobrać skuteczny lek. Leczenie wybranym, odpowiednim dla danego typu napadów preparatem, rozpoczyna się od zastosowania małych dawek, zwiększając je stopniowo (co 3 dni) aż do osiągnięcia dawki uważanej za skuteczną. Osiągnięcie stałego stężenia poziomu leku we krwi wymaga czasem nawet 10-dniowego podawania leku w niezmienionej dawce. W razie stwierdzenia rzeczywistego braku pożądanego działania leku, stopniowo zwiększa się dawkę aż do osiągnięcia dawki skutecznej, a czasem aż do dawki granicznej, która jeszcze nie powoduje niepożądanych, toksycznych działań ubocznych. Dopiero po tak sprawdzonym niepowodzeniu z pierwszym wybranym lekiem powinno się rozpocząć leczenie (z takim samym stopniowaniem dawki jak przy poprzednim preparacie) za pomocą innego leku. Zmiana leków odbywa się „na zakładkę”, co oznacza, że pierwszy lek jest powoli odstawiany (okresowo zmniejsza się jego dawkę), a równocześnie wprowadza się drugi preparat. Zawsze, jeżeli jest to możliwe, stosuje się monoterapię (politerapia- stosowanie kilku leków, jest prowadzona tylko w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem). Obniżenie wielkości dawki (w sytuacji pełnej kontroli napadów) może nastąpić najwcześniej po uzyskaniu 2-letniego okresu wolnego od napadów i również w tym przypadku dawkę redukuje się powoli.


     Takie postępowanie wymaga jednak czasu. Wielokrotnie chorzy, jak również ich rodziny są zaniepokojone i zdenerwowane brakiem natychmiastowych efektów leczenia. Każdy kolejny napad traktowany jest jako potwierdzenie nieskuteczności leku, i w efekcie prowadzi do żądania zmiany preparatu lub nawet zmiany lekarza. Niestety, takie postępowanie może narazić zdrowie chorego. Nagłe odstawienie leku przeciwpadaczkowego grozi nie tylko nawrotem napadów, ale także wystąpieniem tzw. stanu padaczkowego, który jest stanem zagrożenia życia. Każdy organizm reaguje indywidualnie na leczenie i należy się uzbroić w cierpliwość w oczekiwaniu na efekty terapii, a także regularnie przyjmować leki i dokładnie wypełniać polecenia lekarza. Tylko takie postępowanie gwarantuje sukces, jakim jest opanowanie lub wyeliminowanie napadów.


Opracowanie BW

Komentarze