Tym razem o wypowiedź na temat zastosowania homeopatii i połączeniu jej z leczeniem alopatycznym* poprosiliśmy dr Zofię Górnicką - Kaczorowską lekarza med. ogólnej, specjalistę homeopatii i irydologii.

Homeopatia to nauka o uzdrawianiu. Jej twórcą był niemiecki lekarz Samuel Hahneman. Ta metoda leczenia polegająca na pewnej wizji zdrowia i równowagi ludzkiego organizmu ma solidne podstawy teoretyczne, wsparte latami rygorystycznie przeprowadzanych doświadczeń. Aby w pełni zrozumieć obszary zastosowania tej metody leczniczej, trzeba zgłębić wiele nauki w połączeniu z medycyną klasyczną. Należy potraktować człowieka jako całość składającą się z 3 elementów: ciała, duszy i ducha (umysłu).

Homeopatia, to medycyna holistyczna, która zakłada całościowe podejście do pacjenta. Dwie fundamentalne zasady homeopatii to:
- leczenie podobnego podobnym oraz zastosowanie specyficznych środków w dużym rozcieńczeniu i odpowiednio „zdynamizowanych"
Jest ona szeroko stosowana w wielu krajach. To nie tylko sposób leczenia, ale także pewna koncepcja zdrowia, która w połączeniu z medycyną akademicką daje pozytywne efekty lecznicze.
Homeopatia ma holistyczne podejście do pacjenta. Ona nie leczy tylko choroby, ale uzdrawia całego człowieka. Jest to profilaktyczny i przywracający harmonię sposób leczenia. Jej celem jest uniknięcie ponownego zachorowania oraz doprowadzenia organizmu do równowagi zarówno fizycznej jak i psychicznej.
Na całym świecie przeprowadza się próby laboratoryjne, które mają potwierdzić skuteczność leków homeopatycznych i dzięki temu uwiarygodnić takie leczenie wśród sceptyków. Choć nie wiem, jak można naukowo odnieść się do celu homeopatii, jakim jest całościowe leczenia pacjenta, podczas gdy część naukowców kwestionuje nawet istnienie chorób psychosomatycznych, mających swój początek w psychice człowieka.
Medycyna naukowo - akademicka z leczeniem alopatycznym opiera się na prawie pierwszeństwa, to znaczy stosuje leki znoszące objawy chorobowe na zasadzie efektu antagonistycznego np. migrenę leczy się środkami przeciwmigrenowymi, a nie wywołującymi migrenę. Homeopatyczne prawo podobieństwa mówi, że określona substancja wywołująca u osoby zdrowej objawy jakiejś choroby może uleczyć pacjenta cierpiącego na tę chorobę. Według homeopatii natomiast, organizm to żywa jednostka, niepodzielna, której nie można rozłożyć na czynniki pierwsze. Chory powinien być postrzegany jako całość, zgodnie z powiedzeniem: Leczymy chorego, a nie chorobę.
Środki homeopatyczne są wytwarzane z surowców pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego, w formie takiej, jaka występuje w naturze, jak również
wydalin, wydzielin z narządów organicznych. Substancje te poddaje się dwóm procesom charakterystycznym dla produkcji leków homeopatycznych: rozcieńczanie i dynamizacja.
W obecnych czasach, kiedy za pomocą medycyny akademickiej można skutecznie leczyć wiele przypadków, lekarze homeopaci nie zajmują się ciężkimi przypadkami. Ale jednak ich pole działania obejmują zarówno choroby ostre jak i chroniczne (przewlekłe).
W przypadku choroby ostrej lekarz homeópata stara się ją zwalczyć, zanim przejdzie w chorobę przewlekłą. Gdy mamy do czynienia z chorobą przewlekłą celem leczenia jest znalezienie środka, który pozwoli pacjentowi wrócić do zdrowia i będzie zapobiegać nawrotom choroby.
W homeopatii wybór właściwego leczenia zależy od trzech czynników:
1. Prawa podobieństw
2. Indywidualności objawów
3. Dokładnego wywiadu, dotyczącego stanu zdrowia pacjenta.
Przestrzeganie tych reguł pozwoli dobrać właściwy środek i uzyskać pożądany efekt leczenia.
Wykluczam stwierdzenia sceptyków, że homeopatia jest placebo - lekiem, środkiem działającym na podświadomość człowieka, ponieważ homeopatia jest metodą szeroko stosowaną w weterynarii, w leczeniu zwierząt. Zdrowienie zwierzęcia po przyjęciu środka homeopatycznego oznacza zniknięcie uciążliwych objawów i zrównoważenie energii życiowej zwierzęcia, które będzie odtąd bardziej odporne na choroby i pato-genne czynniki zewnętrzne.