BULIMIA01-01-1970

ŻARŁOCZNOŚĆ PSYCHICZNA CZYLI BULIMIA

 

Początkowo uważana za„złowieszczą" odmianę anoreksji, żarłoczność psychiczna jest obecnie uznawana za odrębną jednostkę chorobową z grupy zaburzeń odżywiania się. Przed zapadnięciem na tę chorobę niemal wszystkie pacjentki pomiędzy 15 a 24 rokiem życia miały okresy, kiedy bardzo rygorystycznie ograniczały ilości przyjmowanych pokarmów, głodziły się lub próbowały „modnych „zwariowanych" diet. To z kolei prowadziło do okresów objadania się, kiedy słaba kontrola nad ilością spożywanych pokarmów. Po pewnym czasie napadów objadania się było coraz więcej i rozwijała się bulimia.

Większość osób odczuwających przymus jedzenia opisuje różne objawy związane z objadaniem się. Objawy te mogą występować po prowokowaniu wymiotów lub nadużywania leków przeczyszczających. Podczas napadu żarłoczności czuje się pełna i wzdęta, a niektóre mają obrzęknięte ręce i stopy. Jedna trzecia odczuwa nudności i uskarża się na bóle brzucha. Ponad jedna trzecia kobiet pod koniec objadania skarży się na ból głowy, a połowa na zmęczenie. Osoby chore na bulimię potrafią w ciągu kilku godzin przyjąć pokarmy zawierające nawet 15 tyś. Kcal, a mimo to rzadko bywaj ą otyłe.

 

LECZENIE BULIMII

Z powodu różnych sposobów zachowali osób cierpiących na napady żarłoczności i rozmaitych konsekwencji, które mogą one wywołać, leczenie tych osób musi być zindywidualizowane. Pacjentki chore na bulimię często wymagają długiego leczenia. Zwykle rozpaczliwie potrzebują pomocy i chciały nawiązać dobry kontakt z terapeutą. Większość zdaje sobie sprawę, że ich zachowanie odbiega od normy, nie dziwi, więc fakt, że są skłonne ukrywać niektóre rzeczy i nie mówić całej prawdy. Mają jednak wiele pozytywnych cech, wynagradzających terapeucie trudną prace z nimi. Nie ulega jednak wątpliwości, że postęp można osiągnąć tylko wówczas, gdy terapeuta i pacjentka nawiążą dobrą, opartą na zaufaniu współpracę.

Oba schorzenia - anoreksja i bulimia - są bardzo poważnymi chorobami, zagrażającymi zdrowiu, a nawet życiu oraz funkcjonowaniu społecznemu pacjentek. Cała ich egzystencja zostaje podporządkowana jedzeniu, dietom, wadze i nadmiaru ciała.

Przyjaciele, rodzina, chłopcy, a nawet szkoła stają się coraz mniej ważni -ważne jest, ile się schudło lub utyło. Jedzeniem lub nie jedzeniem ważna jest większość emocji, a zajęcie się wagą, dietą i jedzeniem pozwala uniknąć innych ważnych treści i dylematów życia, zwłaszcza związanych z byciem kobietą. Mamy tu do czynienia z modelem funkcjonowania nieco przypominającym

uzależnienie od alkoholu, narkotyków czy hazardu. Podobnie, bowiem jak w tych uzależnieniach, całe życie zostaje podporządkowane jednemu - jedzeniu. Stąd ostatnio coraz częstsze są próby leczenia zaburzeń odżywiania podobnie do leczenia alkoholizmu. Wzrasta także rola klubów samopomocy, zwłaszcza w leczeniu bulimii.

Zaburzenia odżywiania zmuszają nas także do zastanowienia się, jakie są granice kontroli nad własnym ciałem, a być może także, jakie są w ogóle granice kontroli człowieka nad jego własnym losem.

 

Hipnoza jest najskuteczniejszą metodą w leczeniu zaburzeń odżywiania jak również nadwagi.

Regresja wieku, a nawet reinkarnacja pozwala odkryć przyczynę mentalną (myślową) jadłowstrętu a nawet żarłoczności.