zapamiętaj mnie
Jesteś niezalogowany, załóż konto jeśli go nie posiadasz, lub przypomnij hasło

Informed - Internetowa Informacja Medyczna

Alternative content

Wyszukiwarka artykułów:

ANOREKSJA01-01-1970

ANOREKSJA

Zaburzenia w odżywianiu występują pod dwiema postaciami: jadłowstrętu psychicznego – zwanego anoreksją oraz żarłocznością psychiczną – zwaną bulimią.

Anoreksja jest to choroba przewlekła, z okresami nawrotów, o podłożu psychicznym. Charakterystyczne jest to, że anoreksja szczególnie dotyczy dziewcząt w okresie dojrzewania, ale nie tylko dziewcząt. Przychodzą do mnie również chłopcy z problemem anoreksji.

Najbardziej niekorzystny wpływ ma anoreksja występująca przed pojawieniem się pierwszej miesiączki. Wówczas hamuje wzrost młodej osoby, a głodówka wyniszcza psychikę człowieka. Dalsze konsekwencje medyczne – powstają zaburzenia krążenia, zaburzenia hormonalne, zmiany dermatologiczne, zaburzenia centralnego układu nerwowego, układu odpornościowego i inne stany towarzyszące powolnemu umieraniu.

Jeśli mówimy o anoreksji, to mamy na myśli głodówkę. A jeżeli mamy do czynienia z głodówką, to wówczas należy dopatrywać się aspektów psychologicznych, o podłożu buntu – strajku.

Pamiętamy, w naszej historii strajki głodowe. Z czym były związane? Otóż władza nie dostrzegała naszych potrzeb, nie chciała z nami rozmawiać i chcieliśmy zwrócić na siebie uwagę. Nie wystarcza cichy strajk polegający na tym, że – gniewam się na kogoś. Bo upominamy się o swoje racje, prawa i jesteśmy niezauważani. Organizujemy strajk głodowy. I tak się dzieje również w rodzinach, gdzie rodzice kłócą się, są zajęci swoimi sprawami, nie rozmawiają ze swoimi dziećmi, zaś one początkowo nie zwracają dalej na nich uwagi.

Wówczas rośnie w dziecku bunt, sprzeciw i chęć walki o swoje prawa. Zbuntowany nastolatek „zakłada” strajk głodowy, bo czuje się poniżony – niezauważony – rośnie niskie poczucie jego wartości, pewności siebie, bo przecież nikt nie traktuje nie poważnie, nie mam prawa wypowiedzieć swoich racji, swojego zdania, przy tym czuję się gorszy, automatycznie poniżony. Nawet mój głos sprzeciwu, buntu są niezauważane, przez władzę, jaką sprawują rodzice. Przecież często ta rodzina jest jak nasza władza polska – ciągle skłócona, bezradna, awanturnicza i słaba.

Sama sobie nie radzi ze swoim narodem, czyli dziećmi. „Zakładamy” strajk i głodujemy – może ktoś nas zauważy.

Głodówka powoduje, że organizm powoli wyniszcza się – umiera, wygląd subtelnieje, ciało bez energii staje się delikatne. Oczywiście podoba się to młodej osobie. Jeżeli dotychczas była otyła, teraz staje się jakby inna. Inni zaczynają na nią zwracać uwagę, ale rodzice jeszcze nie zauważają problemu. Dalej już wszystko dzieje się automatycznie, w psychice (jeszcze) dziecka zachodzą zmiany osobowości – pierwsze zaburzone postrzeganie obrazu własnego ciała – już nie ma informacji, jak bardzo są wyniszczeni.

Następny etap – niezadowolenie z figury prowadzi do obsesyjnego myślenia o jedzeniu, przed przybraniem na wadze.

Złudzenie pewności, że szczupła sylwetka ułatwia życie, że taka osoba bardziej będzie zauważana i akceptowana przez rodzinę i innych.

Rodzi się negatywny stosunek do dojrzewania – nie chcę być dojrzała, chcę być małą dziewczynką. Boję się dojrzewać i być dorosłą, nie dam sobie rady. Moja rodzina nie daje sobie rady – kłócą się, mają problemy finansowe, rodzinne, życiowe. I temu stanowi towarzyszy poczucie niepewności własnej atrakcyjności i własnej seksualności. Dlatego dziewczyny z anoreksją unikają kontaktu z innymi osobami, a zwłaszcza chłopcami. Lęk przed dorosłością jest bardzo silny w umyśle dojrzewającej dziewczyny. Chcę być małą dziewczynką jak dawniej.

W czasie wywiadu pytam – powiedz, do którego roku życia chciałabyś wrócić, jeżeli byś miała taką możliwość. Odpowiedź – chciałabym być małą dziewczynką 5, 6, 7, 8, 9, 10 lat. A dlaczego? Bo wtedy byłam ważna dla rodziców i rodziny, wszyscy się mną zajmowali, wtedy byłam córeczką tatusia, brał mnie na kolana, rozmawiał ze mną, kupował mi wszystko. Wtedy było fajnie.

A teraz? Teraz nie ma tego, nie istnieję dla nich, ciągle się kłócą, nie ma ich, nie zwracają na mnie uwagi.

W wyniku unikania jedzenia organizm nie rośnie, nie rozwija się – sylwetka przypomina dziecko, a co za tym dalej idzie, nie pojawia się miesiączka, a nawet jeśli jest, to zanika.

Uważam, że nadopiekuńczość w rodzinie, jest również dużym powodem rozwijającej się anoreksji. W okresie dojrzewania dużo się zmienia w życiu młodego człowieka.

Zmiana świadomości, że dojrzałość to nie tylko zmiany wyglądu, ale przyjmujemy pewne obowiązki, jak osoby dojrzałe i musimy sprostać życiowym problemom.

Zawsze zwracam uwagę na problem konfliktu małżeńskiego rodziców dziecka z anoreksją. Jeżeli oni mają problem małżeński i życiowy, to oczywiście automatycznie ten problem przenosi się na dorastające dziecko, które nie chce być dorosłe i spada jego poczucie swojej wartości i pewności siebie. Ta niska samoocena i brak wiary w siebie młodej osoby, często powoduje, że te osoby stają się bardziej solidne i ukierunkowują swoje emocje na naukę – bilansują swoje kompleksy w sukcesie w nauce. Choć niepewność i lęk przed niepowodzeniem, nadmierny krytycyzm wobec siebie, gubi je. I dlatego nie potrafią sami siebie zrozumieć, buntują się na siebie samych i innych, nie znoszą uwag na swój temat, są bardzo wrażliwe na uwagi na temat ich wyglądu, zachowania. Nie chcą być krytykowane, każda krytyka to dodatkowa cegiełka do już istniejącego wcześniej poczucia swojej niskiej wartości, pewności i wiary w siebie.

Jest bardzo trudny problem przy leczeniu problemów o podłożu zaburzeń odżywiania, podkreślam, że jest to problem psychiczny, a później dopiero medyczny.

Uważam, że przy takiego typu leczeniu klinicznym, trzeba leczyć na pierwszym miejscu psychikę. Hipnoza jest tutaj decydującą terapią, ponieważ jedynie poprzez hipnotyczną regresję można dotrzeć do problemów, czyli przyczyny.

Musimy pamiętać, że najważniejsze jest szybkie rozpoznanie zagrożenia i gotowość pracy z jego przeciwnościami. Przy leczeniu anoreksji nie można wprowadzać żadnej drastycznej metody – zmuszania do jedzenia ani też reżimu szpitalnego czy domowego, w którym często zmusza się do jedzenia pod groźbą konsekwencji śmierci.

U takich osób jest świadomość śmierci z powodu niejedzenia. Podświadomość ma taką informację, że niejedzenie prowadzi do powolnego umierania. Przecież taki program został wcześniej już wprowadzony – strajk głodowy – nie dostane czegoś, to na waszych oczach będę umierać. Przecież Państwo znacie te hasła i niektórzy być może je już stosowali po to, ażeby zwrócić uwagę innych na siebie.

Jak wynika z moich terapii, jeżeli uda się przezwyciężyć problem anoreksji poprzez podporządkowanie sobie innych, to w przyszłości, w okresie pełnej dojrzałości, w przypadku ponownego buntu np. zdrady przez małżonka, problemach rodzinnych bardzo szybko taka osoba wpada w depresję, w której ponownie pojawia się jadłowstręt, a nawet odwrotnie - objadanie się.

Bardzo ważną sprawa w leczeniu zaburzeń odżywiania, a nawet depresji jest psychoterapia i psychoanaliza przeprowadzona przez hipnoterapeutę. Dlaczego twierdzę, że hipnoterapia jest skuteczna? Ponieważ przeprowadzona psychoanaliza w hipnozie przynosi natychmiastowe efekty, zmienia świadomość, myślenie i podejście do problemów życiowych szczególnie młodych ludzi. Jeżeli poradzimy sobie z psychiką, wówczas należy zająć się problemami z medycznego punktu widzenia i leczenia.

To jest regularna kontrola medyczna, nie tylko w kwestiach żywienia i przywrócenia właściwej wagi, ale przede wszystkim uzupełnienia niedoborów wszelkich składników odżywczych, kontrola rozkładu posiłków. Dalej nie zapominamy o psychoterapii w celu zapobiegania nawrotów problemów psychologicznych i rodzinnych. Tutaj jest bardzo ważna sprawa współpracy psychologa, lekarza, dietetyka i rodziny, przede wszystkim rodziców.

Anoreksja jest wówczas trudną chorobą w leczeniu, jeżeli zaniedbamy aspekt psychologiczny i rodzinny. Jak z historii wynika, anoreksja była znana już bardzo dawno, od wieków. Mówiono – o poszczących pannach, które z niejasnych powodów odmawiały jedzenia, przyjmowania pokarmów. Choć już na początku XX wieku pojawił się pogląd, że anoreksja jest poważnym schorzeniem, o podłożu psychologicznym i trudnym do leczenia przez medycynę. Zatem można stwierdzić, że ten problem nie jest koniecznie związany z czynnikiem kulturowym, postępem cywilizacji, jak w większości uważają projektanci mody – ideał kobiety szczupłej z niedowagą. Moda ma również znaczenie, ale to nie jest to. Nie tylko kobiety ulegają modzie, ale również mężczyźni. Natomiast na anoreksję najczęściej chorują kobiety.

Termin medyczny Anorexia Nervosa pojawił się w literaturze medycznej ponad sto lat temu, a symptomy tej choroby były opisywane przez medycynę od wieków. W latach 40 – tych naszego stulecia psycholodzy opisywali anoreksję, łącząc ją z takimi objawami jak: podświadome fantazje i wstręt do życia seksualnego. Obecnie coraz większy nacisk kładzie się na środowisko rodzinne jako podstawowe źródło choroby. Choć ostatnio zauważa się, że ta choroba, zwana jadłowstrętem psychicznym dotyka dzieci około 10 roku życia, choć i depresja u dzieci jest coraz bardziej rozpoznawalna np. depresja szkolna.

Komentarze